Praktijknummer 0181 61 34 34
Spoednummer 06 5115 2162

Welkom op onze website

 ons team 2016 05

    • Net op tijd....

      Er zijn zoveel huizen in Spijkenisse die mij aan hun (vorige) bewoners doen herinneren. Soms stap ik ergens binnen en dan denk ik: "Hee! Hier ben ik eerder geweest!"

      Zo ook niet al te lang geleden aan de Buntgras. Jaren geleden begeleidde ik in dit huis de bevalling van de Duitse Paula. Paula was getrouwd met Hugo en Hugo werkte in de offshore: hij was een week op een booreiland voor de Noorse kust en dan weer een week thuis, week op, week af dus. Paula was 14 december uitgerekend en Hugo zou op 23 november thuis komen en was dan twee maanden vrij. Paula en Hugo keken er naar uit!

      Paula belde mij in de ochtend van 23 november dat haar vliezen die nacht gebroken waren; precies 37 weken, helder vruchtwater. Rond elf uur was ik bij haar en Paula vertelde dat Hugo zojuist even gebeld had om te zeggen dat hij veilig met de helikopter aangekomen was op het vaste land en onderweg ging naar het vliegveld. Hij verwachtte rond acht uur vanavond thuis te zijn. Paula had nog geen weeën en had niets gezegd over het feit dat haar vliezen gebroken waren en de geboorte van hun kind niet lang meer op zich zou laten wachten.

      Rond 17 uur belde Paula mij om te vertellen dat ze nu toch wel serieuze weeën had om de 4 minuten. Om 17.45 uur had Paula 4 cm ontsluiting en belde ik de kraamzorg. Paula had het zwaar; haar weeën volgden elkaar in een steeds hogere frequentie op en ze moest hard werken om ze op te kunnen vangen. Paula zei tussen de weeën door dat ze niet voor acht uur zou bevallen, ze zou wachten op Hugo. Ik was daar minder van overtuigd dan Paula, wat een weeën had ze!!

      Om 19.40 uur kreeg Paula het gevoel dat ze moest persen en constateerde ik dat ze bijna volledige ontsluiting had. Paula ging op haar zij liggen en samen met de kraamverzorgster zuchtte ze elke wee dapper weg. Paula wilde dat ik af en toe naar beneden ging om de straat in te kijken om te zien of Hugo er al aan kwam. Het stormde en de regen viel met bakken uit de lucht en ik zag wel eens een paar koplampen op doemen maar de auto's reden door. " Kom op Hugo! Waar zit je?"

      Mobiele telefoons hadden we in die tijd nog niet. Om vijf voor acht hield Paula het niet meer en begon het laatste deel van de bevalling. Ze perste best goed maar toch niet helemaal op volle kracht; Paula gaf Hugo nog extra tijd!!

      Om drie minuten over acht hoorden we de voordeur open gaan en Hugo riep: " Ik ben thuis lieverd!!" De kraamverzorgster liep snel naar de overloop en zei: " Kom maar gauw naar boven!" Hugo sprintte de trap op en ik herinner me nog steeds de uitdrukking op zijn gezicht toen hij het tafereel op zijn slaapkamer zag: een hele grote glimlach en ogen die er bijna uitrolden. Met grote passen sprong hij op het bed naast zijn Paula en twee minuten later werd Sabine geboren.....papa was net op tijd!!!

    • Een bijzonder neefje

      Op een mooie avond in juli 2015 belde Yvonne mij dat haar weeën nu goed doorzetten. s Middags had ik haar "gestript" omdat ze een week overtijd liep en het wachten nu toch wel erg lastig werd. Het wachten viel haar nog wel mee, maar voor haar zus en zwager, voor wie zij dit kindje droeg, werd het wachten bijna onhoudbaar. Haar drie jaar oudere zus, die sinds haar 17e al weet dat ze nooit zelf kinderen zal kunnen krijgen, kwam samen met haar echtgenoot bijna altijd mee tijdens de zwangerschaps controles van Yvonne. Ze bereidden zich grondig voor op de komst van hun kind en Petra was vast van plan om het, door haar zus gedragen kind, borstvoeding te gaan geven.

      Rond kwart voor zeven kwam ik bij Yvonne en constateerde ik dat ze 3 cm ontsluiting had. Haar twee kindertjes gingen met opa en oma mee en samen met Petra ving ze de weeën goed op. De beide partners waren aanwezig, maar konden niet veel bijdragen aan het teamwork van deze twee vrouwen. Na een uur wilde Yvonne naar boven en om half negen heb ik de vliezen gebroken. Mooi helder vruchtwater liep af. Het werd steeds pittiger voor Yvonne, ze vond het echt niet meer zo leuk, maar Petra bleef haar zus rustig coachen.

      Inmiddels was de kraamverzorgster gearriveerd en samen zetten wij alles klaar voor de geboorte die niet lang meer op zich zou laten wachten. Yvonne kreeg al vrij snel na het vliezen breken persdrang en wilde op bed gaan liggen. De mannen werden er bij gehaald en om tien voor negen werd Joep geboren; een mooi jongetje met een krachtige start. Ik legde hem bij Yvonne op haar borst; Joep werd met zo veel aandacht en liefde bewonderd door zijn wens- en draag ouders dat ik er een beetje kippenvel van kreeg. De kraamverzorgster stond met tranen in haar ogen.....het voelde zo duidelijk en goed dat dit het kind van Petra en haar man was, dat vond ik heel bijzonder.

      Na een kwartiertje gaf Yvonne Joep aan Petra en kon Joep op zoek naar de borst van zijn wens moeder. En die vond hij hoor!! Joep hapte goed aan en kon meteen moedermelk drinken omdat Petra dankzij haar voorbereiding al productie had. Ze heeft hem maandenlang borstvoeding kunnen geven. Nog drie dagen bleven Joep en zijn ouders bij zijn tante, oom en neefjes logeren en toen zijn ze met z'n drietjes naar huis gegaan. Yvonne heeft moeilijke momenten gehad, natuurlijk, maar samen met haar man, zus en zwager heeft zij dit zo goed voorbereid dat Yvonne en haar man van Joep houden als van een bijzonder neefje.
      En bijzonder is het zeker!!

    • De Kip Caravan

      In de winter van 2001 werd ik om 03:20 uur gebeld door de verpleegkundige van de verlosafdeling van het, toen nog, Ruwaard van Putten ziekenhuis. " Annette", zei ze, " Ik heb wat leuks voor je. Aan de Gemeenlandsedijk in Abbenbroek heeft een mevrouw persdrang en ze kan niet meer in de auto. Ze komt uit Den Haag en is daar ook in zorg dus ik weet verder niets van haar. Kun jij naar haar toe gaan?".

      In het holst van de nacht, in de winterkou, scheurde ik naar Abbenbroek. Na een paar honderd meter op de Gemeenlandsedijk stond een man met een grote baard langs de kant van de weg die mij met een zaklamp de weg af dirigeerde. Ik reed het talud af en kwam bij een grote schuur. De man met de baard spoorde mij aan "Vlug, vlug deze kant op" en op een drafje hobbelde ik met mijn verlostas en noodkoffer achter hem aan. In het schemerdonker van de grote schuur hoorde ik honden blaffen, paarden briesen en een haan kraaien. Daar, achter een wand stond een kleine caravan. Fel licht scheen door de raampjes en ik hoorde een vrouw heftig kreunen. " Ze ligt in de caravan", zei de man met de baard. Ja, dat had ik inmiddels wel door.

      Ik stapte de kleine deur in en de blaffende honden, vijf stuks in verschillende maten, lagen rechts van mij op een soort bed/ bank. Tegenover de blaffende honden lag de vrouw uit Den Haag met het hoofdje een klein beetje zichtbaar tussen haar benen. Het aanrechtje met mini wasbakje recht voor mij was de enige plek waarop ik iets van mijn spullen kon klaarleggen en onder mijn aansporing om vooral nog heel even te blijven zuchten, pakte ik een paar handschoenen en mijn instrumenten. Een van de honden gromde gevaarlijk naar mij en trok zijn bovenlip op. " Misschien kunt u even op de honden letten?", vroeg ik aan de man met de baard.

      "Oke! Hoe heet je?", vroeg ik aan de barende vrouw. "Marjolein", zei ze vriendelijk. "Marjolein, ik ben Annette en ik ga jou helpen. Bij de volgende wee ga je heel heel hard persen tot dat ik zeg dat je moet zuchten. Wat vind je daarvan?". Marjolein vond dat een heel goed plan. Ik luisterde naar de harttonen van de baby en die waren prima. Marjolein had nog vier persweeen nodig, ze moest even omschakelen, en bracht om 03. 52 uur een prachtige zoon ter wereld. Hij huilde zo krachtig dat de honden eindelijk helemaal stil werden.

      In de verte hinnikte een paard. " Dat is No Surrender mijn paard", zei Marjolein, " daarom ben ik hier, voor hem". In de caravan was het behoorlijk warm, ik dacht dat dat door die honden kwam, maar er stond een elektrisch kacheltje. Lekker veilig, maar goed, dankzij het kacheltje was het lekker warm in de kip caravan.Naast een paar thee- en handdoeken was er niet veel waarmee ik Bram, zo heet het manneke, kon bedekken dus stuurde ik de man met de baard, Theo, naar mijn auto voor doeken, kleertjes en kraammatrasjes die ik altijd in mijn auto heb.

      Ik belde het kraamcentrum en zij stuurde kraamverzorgster Joke. Zij heet eigenlijk Ria, maar sinds jaar en dag noem ik haar Joke. Samen met haar hebben wij zo goed en zo kwaad als het ging, voor Marjolein en Bram gezorgd. In de loop van de ochtend zijn Marjolein en Bram naar huis gegaan en tot op de dag van vandaag weet ik niet of de man met de baard bij de schuur met de paarden hoorde of dat hij de vader van Bram was. Geen idee, we hebben het niet gevraagd

       

    • 1

B

l

o

g